shahrenaz

درد پاییز....درد دانستن است...

لحظه هاتو زندگی کن !

با یه دنیا دردسر ...

با یه بند ِ انگشت پیش روی در سال !

با یه دنیا دلخوری از خودم ... خودت و زمین و زمان ...

با یه دل ِ وصله پینه زده شده ...

دل ِ این کویر ِ برهوت ِ بی آب و علفو نقب می زنم که مثلا برسم به چی ؟؟؟

برسم به سالها و سالها و سالها ی دور ؟؟؟ چه تلاش ِ بی هوده ای !!!!

انگاری دیگه دندونامو از دست دادم ...

رنگ ِ موهامم همین طور ...

وچشمهامو ...شاید تنها یادگار ِ  سالهای بی خبری ...!!!

نگاه کن ! من یه شبه پیر شدم !

ناخن هامو شکستم تا برسم به طرف ِ دیگه ی این کویر ...تا برسم به تو ...به نور ...برسم به روشنی ...به گُل ...به آزادی !

امروز تموم ِ انگشتام ...از این همه سال کندن ِ بی هوده ی کویر به خون نشسته بود !تو کجا بودی ؟

امروز کویر روی لبهای من بود ...پی ِ آب می گشتم پیدا نمی کردم ...این همه سال ؟؟؟ این همه سال پی آب باشی و آخرش به سراب برسی !!!! توانی برات نمی مونه !!! می مونه ؟؟؟ بگو تو کجا بودی ؟؟؟

هلاک ِ عطش ! توی حفره ای به غبار نشسته ...حاصل ِ  این همه سال تلاش ِ بیهوده ...دست از کار کشیدم ...

امروز توی نقبی که زده بودم میون ِ خودم و خودت آینه کوچولوی توی جیبمو در آوردم و یواشکی یه نگاه توش انداختم ! باورم نمیشد !!! نشناختم ...یه هویی گفتم : ببخشید ...شما ؟؟؟؟ تو کجا بودی ؟؟؟

اگه یه قرن از خدا عمر گرفته بودم اعتراف می کردم که من نیمه ی دوم ِ عمرمو توی  شکستن ِ دیوارها  ...فرار کردن از سنتها ...عبور کردن از نقب ها و پشت ِ پا زدن به باورهای غلط ...و  گذشتن از تموم ِ درهای بسته و زمین کوبیدن ِ عقده های عهد ِ ویکتوریایی و بوی ِ نا گرفته ی دقیانوس پسند و و تموم ِ موانعی صرف کردم که توی نیمه ی اول ِ زندگیم ...خودم ...با دستهای خودم ...با باورهای خودم ...با اعتقادات ِ خودم ...میون ِ خودم و دنیای خارج از این نقب ِ لعنتی میون ِ خودم و روشنایی هایی که باید میشد و حالا نیست ......ساخته بودمشون !!! اما ...من یه قرن زندگی نکردم .آی حواست با منه ؟؟؟ دارم توی گوش ِ کر ِ تو هوار می زنم ! لحظه هاتو از دست نده ! بیا ...بیا این لحظه رو دوباره زندگی کن !

+ نوشته شده در ۱٥ مهر ۱۳۸٥ساعت ۱٢:۱٦ ‎ق.ظ توسط نیلوفر نظرات ()